Columns

Hier zijn columns te lezen van leden van Chip & Charge

Februari 2010 - Martijn Krol

Met sufheid geslagen...

Chip & Charge, de titel van deze tennisclub is representatief voor zijn eigen winterseizoen. Deze uit de oudheid stammende tactiek werd eenvoudig murw gebeukt door helden als Marat Safin, Juan Martin Del Potro & yours truly. Representatief omdat de afgelopen maanden te vergelijken waren met Davydenko die geen kledingsponsor kan krijgen omwille van zijn uitstraling. Zo verschrikkelijk saai, dat ik mijn opgelegde writersblock wil doorbreken met wistjedatjes als:

• A. Moekotte neemt met voorbedachte rade een bikini mee op wintersport, want mis schien kan ik 7 dagen zo opdringerig zijn dat ik iemand wel zover krijg om mij te grazen te nemen in een jacuzzi.
• F. Zwolsman heeft de uitstraling van een Hongaarse gewichtheffer, maar laat zich in de eerste ronde in elkaar slaan door vedergewichten als R. Kortekaas & A. Moekotte.
• L. Droge & J. Miedema, die beide leiden aan sociale angststoornis. Te angstig om hun natuurlijke habitat achter de tap/ draaitafel te verlaten. Te angstig om het onvermogen tot communiceren te laten doorschemeren.
• R. Boekel & D. van Dijk! I rest my case. Uitleg is voor velen niet nodig. De achterliggende humor voor henzelf totaal onbegrijpelijk.
• L. van Hoeven je maakt jezelf compleet belachelijk en dat na een luttele 4 maanden. Laat de beste man eens met rust anders zullen buurmen & buurmen genoodzaakt zijn in te grijpen.
• Een busreis is voor proleten!

Maar deze bovengenoemde personen verdienen deze shine totaal niet, dus verlaag ik mij niet tot het op deze manier doorbreken van mijn writersblock. Een IQ-loos niet eigenhandig geschreven biografie van Kluivert wil ook niemand lezen. Door het bestuur werd moedwillig getracht om de monotonie van de wintermaanden te doorbreken. Een primaire emissie van aandelen in een nieuwe C&C wijngaard en een qua uitstraling perfect kerstdiner moesten hier zorg voor dragen. Mart Smeets mag zich dan soms misplaatst hautain gedragen, maar in een ding heeft hij zeker gelijk. De Nederlandse opgroeiende (sorry opbloeiende vrouw) heeft weinig kaas gegeten van mode. Dames, indien jullie geen stijlvolle galajurk bezitten speel dan niet met je moeders make-up doos en snuffel al helemaal niet in je oma's kledingkast. Het is trouwens maar goed dat er begin februari gestart wordt met een conditietraining. Misschien nemen de mannelijk C&C studenten het na wat alcoholische versnaperingen niet meer zo nauw, maar dames op zoek naar die rijke fitte vent? Neem van mij aan: die kerstkilo's moeten eraf!

Het was niet algeheel slecht de afgelopen maanden. Mijn complimenten aan de Technische Commissie van dit jaar, want wat hebben zij een meer dan perfecte competitie indeling gemaakt. B. Kallen en R. van Boxtel, jullie mogen dan misschien denken dat je te laag ingedeeld bent, maar werktennissers hebben nu eenmaal veel training nodig. De concurrentie kost jullie de kop. Bij Tenista hebben jullie hoogstwaarschijnlijk meer kans, write this down!

Ik sluit af met een gedicht. "Ik heb namelijk een gedicht gemaakt, dat dieper gaat
dan laag, misschien wel dieper dan de traan." Langs de schaduw van jouw wanhoop overwoekert het besluit; door de storm nog niet bedwongen, slechts de tranen op de ruit. Geeft de leugen je geen vleugels, raakt de waarheid in de war, dan zijn de keizers slechts nog helpersen huilt de oude nar.

Vond je het een mooi gedicht? Hallo?!, Vond je het een mooi gedicht? Vond je het mooi? Vond je het mooi? Ha! Fijn! Want het schrijven van een Clubhufter stuk, maakt mij kwetsbaar. Iedere keer weer. "Komt het over? Slaat het aan? Heeft het zin om dit te doen? Maak ik contact? Maak ik geen contact?" En dan schrijf ik een verhaal, en ben ik nog gespannen. Eerste regel, en jij wordt muisstil, met tot de laatste regel, black-out. BANG!!! Ik bespeur een glimlach op je gezicht, en dan ben ik zo blij. Dan ben ik ZO blij!!! Is er iemand van Chip&Charge, die enig idee heeft, waar het over ging??? Ik ook niet!!! Nee, ik zal je zeggen wat ik gedaan heb: Ik heb dus PUUR voor de gein een aantal psedo-poëtische zinnetjes een beetje achter elkaar gezet, de lelijkste zinnetjes die ik kon verzinnen, echt waar, voor de grap, en het slaat echt HELEMAAL nergens op!!! Maar dan toch heel frappant, dat toch iedere lezer, MUISSTIL WORDT, en die bagger beloont, met hard gelach!!! Dat zijn dan
mijn lezers he. "Langs de schaduw van jouw wanhoop" Ahahahahahah!! "Langs de schaduw van jou wanhoop." En dan jij: "uhmmmmmm." Je grinnikte niet eens toen je las: "Ik heb een gedicht gemaakt, dat dieper gaat dan laag, misschien wel dieper dan de traan." Phoeh. Sjonge jonge, zeg! Kijk het is voor mij ook niet leuk, ja voor jullie is het echt superkut, maar voor mij is het ook niet leuk, dus. Maar ik krijg dus complimenten, voor die troep!! En dan denk ik; "okee, en die vorige complimenten? Heeft dat dan nog IETS te betekenen?"
Sjongejongejonge, zeg. Ja, ik vind het heel lullig om te zeggen, maar ik heb vanaf nu dus geen respect meer voor jullie. Het is uit! Jaha! Maarja, ik moet nog wel verder met jullie. Ohhhh. Ja, want het is nog lang niet afgelopen he. Godverdomme, dan moet ik dus door!!! Met jullie!!! Prfffffffff, nou. Lol in je vak is totaal anders dan dit, hoor, wat ik nu door sta te maken. Dus als het vanaf nu een beetje, eeh ja, ongeïnteresseerd, volslagen lamlendig teksten uitkraam vanaf nu, ja, ja, ja dat kan kloppen, ja. "Langs de schaduw van jou wanhoop."

Minachtend,

Uwe Clubhufter

November 2009 - Martijn Krol

De 7 Zonden

De zomer gaf ons wijn en zonnige dagen, de winter geeft ons jicht en andere plagen!
Vol verwachting staan er hordes geile (1) Chippers tegen het hek aan te rammen! De poort wordt door een oude grijze man geopend. Een stormloop richting de buitenbar wordt ingezet, om wat het mooiste evenement van het jaar zou moeten worden in te luiden (2). Vol verwachting klopt ons hart, want de incestueuze beproeving in Eindhoven smaakt naar nog veel meer. Zoals Obama zijn belofte betreffende de terreur resolutie niet inloste, zo eindigde het Chip&Charge Open 2009 in een grote seksuele frigide farce! Of toch niet? Terwijl het saaie bingo clubje Veracketeers haar tentjes afbreekt, zie ik een groundsman die druk bezig is met het kalken van het voetbalveld, verbaast kijken naar een prachtig glanzend witte middenstip. "Deze heb ik toch nog helemaal niet gedaan"? Ik help hem van alle twijfel af en vertel hem het verhaal van de persoon die het mannelijke geslacht in een kwaad daglicht stelt met zijn overtrokken ijdelheid (3), 24/7 een uitgekiende outfit in combinatie met gel gedrapeerd haar, opereert hij sluwer dan Zorro en smoother dan Julio Iglesias. Deze man heeft het namelijk gepresteerd om verscheidene dames van hun laatste greintje zelfrespect te ontdoen op de middenstip achter het tentenkamp. Het enige wat ik kan doen is buigen en mijn respect uitspreken! Chapeau (4)!
Er gaan minder Kudos uit naar een aantal personen, die weinig kaas hebben gegeten van sociale omgangskunde. Hoe moeilijk is het om door te hebben wanneer je niet gewenst bent op een feestje? Volgend jaar huur ik Kwabena in als portier van de vouwwa¬gen. Een aantal personen hebben zich namelijk ongewenst een slaapplek toegeëigend (5) in de VIP Lounge Area van de majestueuze tentenkamp pimp mobiel. Al snurkend en kwijlend Cockblockten zij ons op onorthodoxe tijden. Je ziet toch godverdomme aan de inrichting dat deze bedoeld is voor een after party, van de buitenbar adonissen!

Zoals een hond die naar zijn braaksel terugkeert, is de dwaas die zijn domheid herhaalt!

Het enerverende Grand Slamsterdam 2009 annex Augustus Feste wordt waardig afgesloten, hiermee nadert het troosteloze Chip & Charge winterseizoen. Het bestuur overhandigt dan ook gretig de scepter middels de Algemene Leden Vergadering. Klaar ermee! Commissies worden vluchtig bedankt en de Dirk Scheringa van de Kascom¬missie keurt het financiële jaarverslag in allerijl goed, ik hoop niet dat je dit bij je eigen accountancy kantoor doet. Een stel randgroep jongeren verziekte deze smetteloze overdracht. Nog voor het chargeren van het novieten bestuur, legt een groepje meisjes het vuur aan de schenen van de voorzitter (6)! Een jaar na dato nog je gram op een zielige manier proberen te halen, je vader zou teleurgesteld zijn.

Transparantie in het gevoerde beleid, vragen stellen mag. Een advies: lees de notulen van te voren goed door, want domme vragen bestaan echt. Dhr. Miedema, kom niet met teksten over de Mexicaanse griep en W. Boulangier, misschien luister je aandachtig naar die peroxide blonde vriendin van je, maar waarom de ALV in de Biblos wordt gehouden, is 5 minuten geleden al uitgelegd.

Acedia: One of my favourite sins!

De egostrelende scepter zwaait nog wat onwennig tijdens het feuten weekend. In duet met starende kraaloogjes van de jonge maagdelijke veulentjes, op het moment dat de twee testosteronpooiers Slick ten Boss & yours truly hun imagematige Las Vegas entree maken. Een blik van pure onschuld en smachtend verlangen. In een nacht naar pure Hèdoné? Nog niet, want de 23 jarige woordknutselaar Thomas H. is niet vies van een minderjarig hertje. James Dean look-a-like wordt eens wakker, jij kan zoveel meer! Het nieuwe seizoen is met een goddelijke kater ingezet, bestuur waar was dat broodnodige uitsmijter ontbijt (7)?
Discrepantie ten top tijdens het Las Vegas feest! Miss. Potgieter a.u.b. met jouw god¬delijke benen en charmante blik, zeg dat abonnement van dat lompe en onflatteuze Chip & Balls op, geef dat schattige vriendje van je een enkeltje Groningen, gooi je haar los maak me gek!

Geringschattend,

Uw Clubhufter

1) Luxuria
2) Gula
3) Superbia
4) Invidia
5) Avaritia
6) Ira
7) Acedia

Augustus 2009 - Martijn Krol

Het is een prachtige zwoele zomeravond. Ik lig op mijn zeilbootje en kijk naar de zonsonder­gang, na een prosecco'tje of zes begin ik een beetje weg te dromen...... ik zie een charis­matische man in een witgewaad, Hij groet mij. Het blijkt Nasser Al-Rashid te zijn en gebied mij om op zijn vliegende tapijt mee te reizen.

We vliegen over de economische krachtige handelstad Amsterdam. Nasser laat mij een van de grootste luchthavens van de wereld zien, langzaam naderend herken ik Schiphol. We vliegen verder langs de imposante kantoren op de Zuid-as richting het deca­dente winkelstraatje bij ons in de P.C. Na een sigaartje en een cognacje bij Oger neemt Nasser mij mee langs de prachtige grachten van Amsterdam en vertelt wat over de vele

banken en advocatenkantoren gevestigd aan deze grachten.

Plotseling is er op het gelaat van Nasser een vorm van onbegrip af te lezen, want we zijn aangekomen in Oost-Amsterdam. Vanuit de Lucht laat Nasser mij een compleet geïso­leerd tennispark zien. Op het moment dat wij wat dichterbij komen lijkt het of we in het Gallië van Amsterdam zijn belandt. Een middeleeuws dorpje dat zich door de eeuwen heen staande heeft gehouden tegen het kapitalisme. Een Marxistisch soevereine staat waar zowel de mannen als de vrouwen dezelfde kledendracht lijken te hebben. De Gladi­atoren op de baan dragen uniformen zonder enige vorm van sponsoring, de uitgebuite arbeidersklasse werkzaam in verscheidene commissies wordt compleet onderdrukt en heeft niet de mogelijkheid om zich te onderscheiden d.m.v. kledij met het logo van het tot zijn/ haar behorende gilde. Ook blijkt tot Nasser zijn grote verbazing dat zelfs de 'ieder jaar nieuw gevormde innovatieloze van het proletariaat in dienst staande' senaat, niet in hoffelijke kledij rondloopt, maar genoodzaakt is door het marxistische regime zich op gelijke voet te stellen met de bourgeoisie.

Nasser en ik besluiten om een kijkje te nemen in 'de niet in eigen bezit zijnde' stal van het dorpje. Er blijkt een festiviteit aan de gang te zijn. Het bier vloeit rijkelijk, er wordt gedanst en gezongen. Op het eerste gezicht lijkt het een gezellige ambiance, maar al snel blijkt dat er iets gruwelijks gaande is. De alcohol eist zijn tol bij het complete mannelijke geslacht, het testosterongehalte bij de brute gladiatoren, boeren en filosofen begint aanzienlijk te stijgen. Uit elke sociale laag van de gemeenschap staan er mannen op en sleuren zonder pardon en met pure willekeur enkele prooien mee uit het klaarblijkelijk compleet infer­ieure vrouwelijke geslacht. Gewillig of niet, maar het feest veranderd in een complete orgie.

Door totale afschuw neemt Nasser mij bij de hand en wij vluchten samen naar zijn paleis in Saudi Arabie.

Onder het genot van een goed glas whiskey legt Nasser mij zijn toekomstplannen uit voor het Gallie van Amsterdam. Hij spreekt over sponsoring, selectieplannen, bestuurskleding, commissiekleding, gescheiden urinoirs voor 3/4 spelers en 5 t/m 9 spelers. Ook legt hij uit hoe hij de aantrekkingskracht van een stad als Amsterdam zou gebruiken, om betere atleten en fittere dames binnen te halen.

Bij deze zoete woorden van Nasser (vooral die laatste) valt er een oase van rust over mij en droom zacht verder..........

Pedant

Juli 2009 - Thomas Hogeling

Een goede vriend van mij heeft ooit zijn afkeer voor een proefwerk Latijn laten blijken door op het antwoordblad slechts een hele grote piemel te tekenen. Als eer betoon aan hem wilde ik eigenlijk mijn laatste clubhufterstuk ook reduceren tot één grote getekende piemel. Mijn gebrek aan ruggengraat weerhield me ervan.

Tijdens de voorjaarscompetitie was er weer genoeg misplaatste arrogantie en galbakkig gedrag te signaleren. Het is niet moeilijk om te bepalen wie het het meest bond heeft gemaakt tijdens deze competitiedagen. Het was niet Diana, die heeft zich immers keurig en correct gedragen deze competitie. Het was ook niet Heren 1, onder leiding van Arjan Petersen, die eisten bij de competitieleider Yvar (Heren 1) dat de lichten niet aangingen voordat de dubbel van Rens en Arjan was afgelopen. Wat waren ze trots dat ze in het pikdonker tegen twee nachtblinden de partij wisten uit te serveren, Chapeau! Dat de wedstrijd ernaast een kwartier gestaakt moest worden was niet van belang. Het was zelfs niet Gjalt Venema, die als u dit leest waarschijnlijk weer clubkampioen is geworden. Deze gevallen ster liet zijn team dit jaar in de steek door zich in Groningen tegen betaling vol te stoppen met antidepressiva en ontharingsmiddelen (werkte niet), om vervolgens zijn kleine broertje van Gemengd 2 te smeken zijn team te behoeden voor degradatie.

Ze staan allen in de schaduw van één vrouw deze competitie. Sofie Zonneveld, die op 5-5 in de derde en beslissende set doodleuk aan haar dubbelpartner Emma meldt dat ze liever niet het eerste liedje van een concert van een inmiddels seniele Bob Dylan mist, en derhalve opgeeft. Het pleit voor Emma dat Sofie nog steeds kan lopen. Degene die mij dat ooit flikt haalt de uitgang van het park niet, eet de rest van zijn leven door een rietje en kan het hoogstens nog navertellen met een spraakcomputer.

Aan de andere kant kun je je afvragen of dat niet juist de kracht van Chip & Charge is. Het enorme acceptatievermogen dat iedereen lijkt te hebben, die ledenlijst vol met mensen zonder enige ruggengraat. De meest treurige types die floreren binnen deze vereniging. Is het uiteindelijk niet het accepteren en zelfs waarderen van onze eigen teko­rtkomingen dat Chip & Charge aangenaam maakt? Nee! We moeten met zijn allen eens opgroeien! We moeten een voorbeeld nemen aan GSTC. Laten we met zijn allen afspreken dat we de nieuwe generatie leden eens opvoeden met harde hand. Ontgroend moeten ze worden! Te beginnen met het intro­ductieweekend. Zo een feut met de handen op zijn rug gebonden aan het net zetten, en eisen dat hij minsten tien snoeiharde forehands van GP weg volleert voordat hij zijn kleren weer mag aantrekken. Waarom rapen wij zelf onze ballen bij trainingen? Waarom moet nota bene het bestuur, of eigenlijk gewoon onze voorzitter, het terras schoonmaken na een competitiedag?

Hoewel sommige mensen schijnen te denken dat ik een rol heb gespeeld, meende ik elke letter die ik dit jaar op papier heb gespuugd. Met alle mogelijke liefde geef ik vanaf nu het stokje door aan testosteronbom Martijn Krol, de terechte nieuwe clubhufter, omdat het nou eenmaal een taak is voor stoere mannen met hele grote piemels.

Laatdunkend,

uw Clubufter

Maart 2009 - Thomas Hogeling

Nooit was ik cynischer en bitterder over deze vereniging dan nu. Dat heeft twee redenen: de aankomende liftwedstrijd en de nieuwe leden.

Ik was al maanden aan het stressen, want zowel Lars, Marjet als dokter Jeremy Tomas hadden mij verzekerd dat deliftwedstrijd hét hoogtepunt van het Chip & Charge jaar was. Dat ik nog nooit mee ben geweest was ongelooflijk zonde. Je moet er wel supersnel bij zijn, want an ders vis je achter het net.

Er is immers slechts een beperkt aantal inschrijvingen mogelijk. Wie moet ik vragen als liftpartner? Een vrouw leek me het beste plan, het liefst een mooie, daar stoppen die vrachtwagenchauffeurs wel voor. Bovendien moeten ze haast wel verliefd op je worden na zo een avontuur. Daarom koos ik voor Anne Poelstra, eigenlijk een tweede keus, want Kristel ter Bruggen nam niet op. Anne verwees me vervolgens door naar haar vriendje Sebastiaan. Hier nam ik met het oog op de tijd maar genoegen mee. Oneindige wijsheid en een homo-erotische coupe soleil komen natuurlijk ook van pas als je met een karton­nen bord langs een Poolse snelweg staat. Ik heb me snel ingeschreven om zeker te zijn van een felbegeerd plekje. Maar mijn vermoeden dat niemand zin heeft om in stinkende cabines te zitten naast pedofiele vrachtwagenchauffeurs werd op 3 maart bevestigd. Er zijn nog steeds plekken vrij! Ik ben er in getrapt. De liftwedstrijd is gewoon verschrikkelijk, en iedereen die mee is geweest wil het gewoon niet toegeven, omdat ze dan toegeven dat ze een hoop tijd en geld verspild hebben. Hoe kon ik zo naïef zijn?

En hier doemt het nieuwe probleem op, de leden die meegaan zijn waarschijnlijk allemaal nieuwe leden. Ik heb het niet op de nieuwe leden. Ik vind ze luidruchtig, lomp en ordinair. Ik vind het een vies idee dat ze steeds met elkaar tongen en neuken, of met GP. Ik heb altijd flink geageerd tegen de truttigheid op Chip & Charge, van die ingekakte stelletjes die samen gaan trainen, daar heeft een studentenclub geen baat bij, maar dit gaat ook weer te ver. De wanhopige mannen op Chip & Charge kunnen hun geluk echter niet op met de nieuwe generatie vrouwen.

De nieuwe generatie wil geen kwaliteit, maar kwantiteit. Ik hoorde Diana, ook zo een nieuw lid, de plank tijdens het nachttoernooi nog compleet misslaan. Ze beweerde dat het belachelijk is dat het stoer is voor mannen om heel veel vrouwen te "doen", maar dat het andersom not done is. Dat vond ze als liefhebber van wisselende contacten storend. Samengevat: Voor mannen is het stoer, voor vrouwen hoer. Dat is niet belachelijk, dat is juist het mooie! Maarten Overmars bijvoorbeeld, wat een koning. Hoe hij de vrouwtjes moeiteloos om zijn vingers windt, pure klasse. De vrouwen die daar voor vallen verdie­nen daarentegen nul respect, die zouden moeten gaan voor degelijkheid in plaats van puur Overmars-charisma. Kies voor een Christian de Klooster, een Stan Rombouts of een jongen als Jasper Verheggen die wel gewoon netjes op zijn beurt wacht.

Het is ook de tijd van het jaar. De periode dat tennis totaal ondergeschikt is voor het gros van de leden duurt ongeveer van het open toernooi tot de competitie. We zitten dus aan het eind van een tennisloze periode van ruim een half jaar, waarin randzaken hoofd­zaak worden. Ik zou blij zijn als de competitie weer begint, kijken of de nieuwe generatie comazuipers nog steeds zo een grote bek heeft als ze de meters bier verplicht moeten gaan uitdelen.

Laatdunkend,

uw Clubhufter

December 2008 - Thomas Hogeling

In deze wintermaanden kom ik bijna nooit bij Chip en Charge. Tennis is geen wintersport, je krijgt er koude handen van. Incidenteel train ik op vrijdag, om aan te horen hoe goed Naomi en Ton wel niet de nummer 378 van de wereld ranglijst kennen. (Dus Thiemo zegt: Tóóón is er nog kóóóffie?). Dan kun je beter lekker achter je computer zitten, waardeloze kloteblogs lezen van op lelijk vormgegeven hyves pagina's of je checkt www.larswortel.tk (Lievelingskleur geel, vindt leven mooier dan dood, geilt op Kirsten Dunst, aliens bestaan.)

Zorg alleen dat je niet terechtkomt op sportmomentje.nl. Jonge leden worden oud, en dit is het gevolg. Sportmomentje; Met deze semi-hippe viezige Arjan Petersen-yuppen­term wordt bedoeld dat je met een groep kan tennissen bij Chip & Charge, maar dan voor meer geld dan je als lid kwijt bent. Het is godverdomme fantastisch, even met je collega's helemaal weg van de sleur, om een sport te doen die werkelijk geen reet aan is als je het nog nooit gedaan hebt. Wat een godvergeten kwijlwebsite. Het USC vindt het allemaal geweldig, want die vangen weer wat geld zonder er iets voor te doen. Onze eigen leden hebben er alleen maar last van, vrij spelen is er voor ons natuurlijk niet meer bij als het "Sportmomentje.nl Open" wordt gespeeld, zo vlak voor de competitie. Competitieleider Yvar, tevens "tennis-coördinator" van sportmomentje.nl schiet hiermee zichzelf vol overgave in de voet.

De borrel schuin tegenover de melkweg is in de winter nog steeds goed te doen. Het bier is niet zo duur, ik ken er een paar mensen en op woensdag breekt het zo lekker de week. Bovendien leer je er nieuwe leden kennen zoals Bob, de aankomend echtgenoot van Mandy Lauw. Het grootste voordeel is dat er geen DJ is, ik haat DJs. DJs draaien pla­ten van anderen en doen alsof ze het zelf bedacht hebben omdat ze laatste 10 secondes van het ene nummer en de eerste 10 secondes van het andere nummer tegelijk kunnen afspelen.

Er staat tegenwoordig zelfs zo een malloot in de H&M op het Leidse Plein mee te bewegen met de muziek, met zijn koptelefoon zo half op zijn hoofd. Wie heeft er in vre­desnaam ooit bedacht dat alle liedjes die je op een avond hoort soepel in elkaar moe­ten overlopen? Wat is er mis met een stop en play knop? Even die rust tussen "I kissed a girl" en "Tubthumping", heerlijk. Lukas Droge snapt dit perfect, en weet ook dat goede muziek draaien de Engelsen wegjaagt uit de Biblos, en die zuipen het meest. En Eef van Duin natuurlijk, die ook. Eef van Duin leeft voor zuipen, hij gaat in het weekend naar de kermis, om te zuipen. Hij studeert geneeskunde om te zuipen op de borrel van genees­kunde. Hij gebruikt het gastenboek om te vertellen hoeveel hij wel niet gezopen heeft. Hij vindt carnaval kut, want daar wordt niet genoeg gezopen. Laatst was hij trouwens bij Masters of Hardcore, superveel gezopen.

Ten slotte nog een kleine opmerking aan alle vrouwen die op sinterklaasavond met Thomas Zonneveld hebben gezoend: Hij blaast belletjes met zijn speeksel. Te goor voor woorden. Er belandde een keer zo een belletje op mijn been, ik dacht dat ik over mijn nek ging. Dat hij fantastisch kan zoenen weegt daar niet tegenop.

Laatdunkend,

uw Clubhufter

Oktober 2008 - Thomas Hogeling

Het toernooiseizoen is elk jaar weer een geleidelijke ontmaskering van het stu­dententennis. Waar we tijdens de com­petitie nog wel eens worden aangezien voor tennisclubs, daar veranderen onze tennisparken in de zomer in iets wat het midden houdt tussen een Terschellingse jongerencamping en een Tros-muziek­feest. Het grote Zuipen is nu echt begon­nen. Een nieuwe zomer vol van leegheid. Op de noten van Jan Smit, het zusje van Jan Smit en alle vrienden van Jan Smit die om beurten een liedje mogen uitbrengen, drijven we van toernooi naar toernooi. Elk toernooi heeft een thema, wat inhoudt dat je op vrijdag een zonne­bril, Hawaïblouse of koddig Heidi-pakje aandoet om precies hetzelfde te doen als alle andere dagen. Een regelrechte belediging voor carnaval.

Na een verloren wedstrijd is een toernooi afgelopen, dus met tennis hoeven de meeste deelnemers zich nauwelijks bezig te houden. Een enkeling heeft zich echter lafhartig laag ingeschreven, om zo toch een toernooi te kunnen winnen. Bijna steevast eindigen ook deze avonturen in mineur. Koningin der lafhartigen was deze zomer zonder twijfel de chronisch spontane Evita. Er was echter één verschil met haar onderdanen, ze won. Gemiddeld deed ze mee aan 36 onderdelen per toernooi, waarvan ze er slechts één verloor, de ge­mengd dubbel met Thomas Zonneveld, een baltovenaar die regelmatig al zijn spreuken vergeet. Ze was dan ook een gewild mixpartner, alle mannen leken deze zomer op zoek naar Evita, vooral als het nodige gerstenat naar binnen was gewerkt.

Op de algemene ledenvergadering van 8 oktober was het weer een drukte van belang, vooral ná de officiele vergadering liep het weer gezellig vol. Een feest van herkenning welhaast! De vergadering kabbelde gezellig voort, harde woorden werden op een enkele keer na uiteraard vermeden, want dat doen we niet in ons harmonieuze ons kent ons-wereldje. Er werd wat geneuzeld over de bestuur­skle-ding, de statuten en als er wat feller te discussieren viel, werd dit vakkundig afgekapt door het afscheidnemend bestuur, alleen moet Tijmen maar niet zo vaak voor zijn beurt praten. Eén ding viel vooral op, de altijd bevlogen "Maris" wees er nadrukkelijk op dat we toch vooral een kleine gezellige vereniging moesten blijven, een echte vriendengroep! Een belangrijk argument voor een ledenstop, de angst voor het onbekende overheerst. Na de zoutloze vergadering, typisch voor alle sa­menkomsten van onze deze vereniging, gingen we met onze vrienden en vriendin­nen massaal aan het bier om te vergeten dat we zo saai zijn.

Die avond kwam ik tot het inzicht dat Chip & Charge niks anders is dan een theekransje met alcohol. We zijn ooit opgericht vanuit een kleinburgerlijk idee van een kleine groep vrienden die af en toe een balletje slaat, om daarna een drankje te drinken. Alle duffe dingen worden leuk als je genoeg drinkt. Latere be-sturen volgen deze filosofie braaf. Er valt weinig aan te veranderen, we moeten een geitenwollensokken vriendenclubje blijven.

Ik heb daarom een voorstel: We gaan niet de leden veranderen, niet de feesten en ook niet de toer­nooien. We gaan de alcohol veranderen! Waarom moed indrinken als je je in één snuif de koning van de wereld kan voelen? Sjoelen onder invloed van XTC levert je pas echt veel bokjes op. Volgend toernooi-seizoen houden we een heuze crack-estafette, en we eten zoveel paddestoelen dat we de dansbewegingen van Leonie van Amstel zelfs geil gaan vinden! Martijn Krol is aan de speed de entertainer die hij altijd al had willen zijn. Het kan zoveel super mooier! We gaan trippen op de truttigheid.

Laatdunkend, uw Clubhufter

Augustus 2008 - Thomas Hogeling

Makkelijke humor ten koste van anderen is fijn, maar soms is het te ge­makkelijk. Daarom wil nu alvast aankondigen dat ik geen opmerkingen zal maken over de cabaretier die op het lustrumgala aanwezig was.

Daar sta ik dan op een podium in een iets te groot rokkostuum met het bovenste knoopje van het overhemd al open. Bij mij op het podium bevinden zich een aantal mensen. Ten eerste Bob. Bob is te lui geweest om een pinguïn­pak te regelen, net als zijn jolige compagnon "Herald". "Herald" is een legende, hoorde ik een aan­tal clubfossielen opmerken. Dat is heel erg fijn voor "Herald". Miss­chien komt hij op basis daarvan nog weg met zijn stuitend slechte performance, net als Mick Jagger en Nelson Mandela tegenwoor­dig. Links van mij staat Maaike, ze heeft een zwarte galajurk aan waarin ze zo plat worden gedrukt dat ze er onmogelijk uit kunnen springen. Best jammer, want in tegenstelling tot een substantieel deel van het publiek heb ik ze nooit mogen aanschouwen. Rechts van me staat de verpersoonlijking van de slice forehand, Laurens. Hij ziet er behoorlijk goed uit, maar zoals er altijd iets lelijk moet zijn bij deze jongen heeft hij een waardeloos zwart strikje bij zijn kostuum gezocht. Daar ben ik hem dankbaar voor.

Laurens, Maaike en ik zijn op het podium geklommen om door middel van een verkiezing in Irakees/ Zimbabwaanse traditie aan te wijzen wie zich een jaar lang Clubhufter mag noemen. Hoewel het natuurlijk om de poppetjes gaat in verkiezingen en niet om de programma's, toch even een korte samenvatting: Het eerste poppetje had een dertigtal Chip & Chargeleden een kutmid­dag bezorgd met een boot zonder muziek of drank op Koninginnedag. Ze maakt echter geen kans op de prijs. Het poppetje bezit namelijk de eerder genoemde tieten, en een Clubhufter met tieten hebben we nooit gehad, en zullen we nooit krijgen ook.

Het tweede poppetje had tijdens zijn toespraak na de competitie in één zin ongeveer 70% van het ledenbestand diep beledigd, indrukwekkend! Een kanshebber?

Het derde poppetje had een reisje georgani­seerd naar Roland Garros, om zich vervolgens schandelijk te misdragen door te schreeuwen tijdens de rallies, te pissen op baan 14 en ondertussen een brute roofmoord te plegen op een oud vrouwtje dat, zo bleek achteraf, ook niks kon doen aan dat hondenweer.

Na een ondoorzichtige, maar korte stemprocedure wordt de winnaar gekozen. De publieksprijs ging overduidelijk naar poppetje twee. Maar het gaat zoals het gaat bij Irakees-Zimbabwaans- democratische stem­procedures, de zittende macht heeft maling aan het publiek. Het wordt poppetje drie. Ik ben Clubhufter. Ik doe een beetje verontwaardigd voor de vorm, maar neem vol trots de gouden pleeborstel in ontvangst van de gastvrouw. Dit wordt een fantastisch jaar! Clubhufters zijn namelijk helemaal het mannetje bij Chip & Charge. Ze winnen meer tenniswed­strijden, verdienen meer geld en hebben meer seks dan wie dan ook binnen de vereniging, Dennis van Engelenburg en Eelke Kroes daargelaten.

Om het te vieren bestel ik voor alle aanwezige stoere mannen een biertje, je moet toch die vijftig euro er uit zien te halen. Bovendien is dit dé kans om te laten zien dat je best wel eens een rondje geeft. De zure, verbitterde barman ging er vanuit dat ik van plan was hier, aan de bar, in mijn eentje en in rokkostuum vijf glazen gratis bier naar achter te tikken. Ik krijg er daarom niet meer dan twee. "Zorg eerst maar eens dat je die opkrijgt."

Laatdunkend, uw Clubhufter.

Februari 2008 - Jeroen Rous

IJdeltuiterij, ophemelarij van jezelf en zelfverheerlij-king. Dit zijn de termen die me te binnen schieten als ik denk aan een lustrumfeest van 10.000 euro voor een vereniging van amper 200 leden. Waar is dat allemaal goed voor en wie wordt er in gods­naam beter van? Het valt mij in ieder geval niet uit te leggen. Het is te hopen dat er iemand opstaat die hierover tijdens de ALV vragen over durft te stellen.

Een feestje voor een tienjarig bestaan kan ik me wel voorstellen, waarschijnlijk ben ik ook aanwezig. Maar waarom zoveel geld uitgeven en bovendien de bezoekers dan ook nog 50 euro per persoon vragen? Wat kan het meer zijn dan een hapje, een bandje, een drankje en de voetjes van de vloer. Nee, bedenk dan wat we allemaal zouden kunnen doen met het geld.

Je hebt geen idee??! Nou, ik heb nog wel wat tips. Wat dacht je van een blaashal over de andere banen. Wat dacht je van gordijnen voor die enorme ramen in het clubhuis. Wat dacht je van een cursus met echte leraren om al die achtjes en negentjes eens écht te leren tennissen. Of misschien kunnen we ze wel afkopen, hebben we daar ook geen last meer van. Of anders, wat dacht je van truien voor het bestuur, of sponsoring van het heren­team. Of een studie voor langhangers bij de vereniging of een afvloeiregeling voor 26plussers. Nog meer ideeën? Ik kan nog wel even doorgaan.

Nee, dan nog even over een andere boeg. Waarschijnlijk wordt het een lustrum waar je niet bij hoefde te zijn, omdat het allemaal zo voorspelbaar is. Ok, misschien met een kleine twist want men wil creatief zijn. Ik voorspel dansers in plaats van een band, maar dat zal het wel zo'n beetje zijn.

Voor de liefhebbers heb ik het scenario van het gemiddelde lustrum uitgeschreven, dan kun je zelf nagaan of het je centjes wel waard is. Als 26+'er heb ik al vele lus­trumfeesten meegemaakt, de een leuker dan de ander. Als ze me zoeken, dan zit ik aan de bar.

SampROUS

Februari 2008 - Casper Westendorp

Iedere keer kijk ik weer uit naar het moment dat de nieuwe Spinservice uitkomt.

De omgang met de Nederlandse taal was in het grootste gedeelte van de stukjes heel opvallend te noemen. Ook het schrijven van boeiende, informa­tieve en baanbrekende stukjes was niet voor de meesten weggelegd. Ik had het clubblad qua infor­matie waarde toch wel wat hoger ingeschat. Dat de vorige Spinservice de eerste was van de nieuwe redactie, mag natuurlijk geen excuus zijn.

De rubriek Linkin' Tennis met als onderwerp "Sneeuwpop" van een oud-redactielid kan niet onbesproken blijven. Lars heeft het voor elkaar gekregen zich, door o.a. smeekbe­des, in te likken bij de redactie om het eerst stukje voor deze nieuwe rubriek te mogen schrijven. Doordat hij dit vermeldt in zijn eigen stukje neigt het meer naar zelfver­heerlijking. Het kan ook zo zijn dat hij probeert zich, toch wel tevergeefs, kandidaat te stellen als toekomstig Clubhufter.

Tot mijn groot genoegen was het vooral een heel grappig en informatief stukje over een tennisdrill met een sneeuwpop, die in de zomer vervangen kan worden door een chocoladepop. De nieuwswaarde was heel hoog te noemen. Het lijkt mij dan ook beter voor de redactie om in de komende editie maar eens geen stukje van dit oud-redactielid te plaatsen.

Vorig jaar was na wat wikken en wegen de nieuwe rubriek de Schuimende Baan­veger gekomen, onder aanvoering van onze huidige "nestor" van de redactie. Alleen al de zin boven het stukje: "Waarde leden, lieve dames en heren tennissers" getuigt al van weinig levenservaring. Hoe zit het bij hem eigenlijk met deze levenserva-ring? De roddel gaat dat deze rubriek grotendeels gekopieerd is van roeivereniging Nereus. Het schijnt dat hij daar zelf ook nog wel eens te vinden is. Dit alles getuigt dan ook totaal niet van originaliteit en waardigheid richting alle Chip & Chargers. Het is natuurlijk wel zo dat, omdat deze rubriek ook bij Nereus in het clubblaadje staat, deze natuurlijk wel heel goed bij een vereniging als de onze past. Wat de Schuimende Baanveger zo bijzonder maakt, is dat de toproddels waardig beschreven zijn en alleen te begrijpen zijn voor diegene waar de roddels over gaan. Als ze al door anderen begrepen worden, dan zijn het vaak alleen de actievere leden die veel bij activiteiten en borrels aanwezig zijn, die de roddels begrijpen. Waar bli­jven de smeuïge details waar alle leden op zitten te wachten?

Wat wel zaligmakend is om te lezen, zijn vooral sommige privézaken die er dan af en toe nog wel eens in genoemd worden. Toch is de Schuimende Baanveger allang niet meer schuimend en baanbrekend te noemen.

Graag wil ik afsluiten met de competitie die weer voor de deur staat. Ik ben echt heel benieuwd of onze com­petitieleider dit jaar wel ballen toont door het herenteam toch eens een keer uit elkaar te halen. Ook ga ik er vanuit dat hij de traditie, dat Wisse in een heel gezellig competitieteam komt, in stand houdt.

Uw Clubhufter

December 2007 - Casper Westendorp

De Clubhufterbokaal is weer opgepoetst en staat nog steeds op mijn wc te pronken. De hoogste tijd om als Clubhufter weer eens wat van mij te laten horen.

In de Chip & Charge geschiedenis is ooit het 26+ hoekje opgericht, zodat enkele, zoals ze het zelf noemen "volwassen" leden te pas en te onpas advies kunnen geven over de gang van zaken binnen de vereniging. Wil je lid worden, dan kun je je niet zomaar aanmelden bij wat zich zogenaamd het

elite gezelschapshoekje van de vereniging noemt. Naast dat je aan de verplichte leeftijd moet voldoen, moet je er voor zorgen dat je je op een opvallende wijze profileert binnen de vereniging.

Wat is nou eigenlijk de bijdrage van dit elitehoekje binnen de vereniging? Zelf zijn ze van mening dat het een hoog gehalte 'wat doe je wel' en 'wat doe je niet' heeft. In al die tijd dat ik al actief ben binnen C&C, zijn zij nog niet met een hoog gehalte aan informatie naar buiten gekomen en bestaan er bij mij vraagtekens over waar zij nou eigenlijk voor staan. Ik vraag mij dan ook oprecht af of dit elitehoekje nog wel van deze tijd is.

De laatste jaren wordt er veel op één van de fundamenten van de vereniging gehamerd. Deze luidt; er mag geen onderscheid gemaakt worden tussen de leden, iedereen is gelijk. Past het elitehoekje wel bij een vereniging waar iedereen als gelijk gezien wordt en die er naar streeft totaal niet korporaal te zijn of zich zo te uiten. Wat mij betreft is het hele 26+ hoekje gewoon een eenmansactie van Jeroen Rous, de voorzitter van het 26+ hoekje, die zich graag als karikatuur gedraagt.

Tot slot is er ook nog het C&C gastenboek. Vooral leden die al iets langer lid zijn, hebben vast gemerkt dat het niet meer is wat het geweest is. Nieuwe leden beschouwen het vast als saai en overbodig. Door allerlei bestuurlijke regels heeft het gastenboek nu wel zijn dieptepunt bereikt. Wat eerst een klankbord voor de vereniging was is nu iets geworden waar bijna alleen maar invalberichtjes

voor trainingen staan of waar het bestuur aankondigt dat er, net zoals andere weken, weer een racketavond of een borrel is. Vroeger was het zoals op het gastenboek beschreven; een medium waar reputaties gemaakt en gebroken worden, nieuwe relaties en vertrouwensbreuken aan de orde van de dag zijn, waar de werkende student de nodige afleiding vindt en het nieuws van morgen nu al te vinden is. Waar is deze tijd gebleven en waarom moeten er door het bestuur trainingsregels bedacht worden die het gastenboek duidelijk niet ten goede komen?

Ik vraag mij af of het bestuur het gastenboek wel belangrijk vindt. Volgens mij is het wel degelijk iets wat de leden belangrijk vinden. Bovendien draagt het bij aan het creëren van een positieve uitstraling naar de buitenwereld. Als het bestuur slim is, laat zij de borrel en racketavond-berichtjes achterwege en stapt zij af van de regel; wanneer je niet kan trainen, je een invallers oproepje op het gastenboek moet zetten. Dit lijkt mij een goede manier en tevens een uitstekende kans voor het bestuur om haar daadkracht te tonen en te proberen de oude tijden van het gastenboek te laten herleven. Doet het bestuur dit niet dan is het gastenboek ten dode opgeschreven.

Uw Clubhufter

Oktober 2007 - Jeroen Rous

De professionele organisatie

In de afgelopen jaren voelde ik me thuis bij onze tennisvereniging. Toch had ik altijd ook een onbestemd gevoel. Alsof er iets niet klopte. Nu, na al die jaren valt het muntje en weet ik waar het aan ligt.

Chip&Charge begon als een klein clubje vrienden met een tennishobby. Bo­vendien hielden we van spelletjes en van gezelligheid. Dit werkte aanstekelijk en al snel begon de vereniging te groeien en lukte het niet meer om alles zelf te organiseren. Door commissies op te richten kreeg de vereniging een tweede versnelling. Het resultaat was een nieuwe groeispurt en we bereikten de tweehonderd leden.

Toch had ik bij Chip&Charge vaak het gevoel alsof ik me in een gebouw bevond zonder calamiteitenplattegrond. Dit soort tekeningen zorgen er voor dat je weet wat je moet doen als er bijvoorbeeld brand uitbrengt. Een goed voorbeeld van een dergelijke plattegrond hangt in ons clubhuis. Met één blik op de tekening weet je precies waar de uitgangen zijn en waar je eventueel de brandblusser kunt vinden. Een kwestie van het hoofd koel houden als er een calamiteit is en het over­zicht raadplegen. Zoiets heeft onze vereniging niet.

Het ombestemde gevoel waar ik zo lang mee heb gelopen werd weggenomen toen ik enkele weken geleden een zogenaamde infomail ontving van het bestuur. In deze mail stond de gebruikelijke informatie, maar ook een speciale mededeling. Het bestuur meldde namelijk dat het een beleidsplan heeft opgesteld. Bovendien kun je het plan opvra­gen.

Eerlijk gezegd heb ik even vijf minuten moeten uitblazen. Wat een opluchting, ik was er stil van. Maar direct na die vijf minuten werd ik zenuwachtig. Eindelijk kan ik lezen hoe de toekomst gaat zijn en of ik ook de komende jaren competitie kan spe­len. En misschien wordt Jasper toch nog een keer voorzitter bijvoorbeeld. Hopelijk staat er ook in te lezen hoeveel lichtmasten er nog zullen omvallen bij het opbouwen en afbreken van de hal. Jeetje, ik liep bijna over van de vragen die in mijn hoofd schoten.

Natuurlijk heb ik het plan direct opgevraagd, ik kan niet wachten om het te lezen. Och, en ik hoop maar dat het een happy end heeft!

SampROUS

Oktober 2007 - Casper Westendorp

Ieder jaar vinden er tijdens het feest op de afsluitende competitiedag van de voorjaarscompetitie, de Clubhufter verkiezingen plaats. Dit jaar ben ik benoemd tot Clubhufter van Chip&Charge. over de totstand­koming van deze benoeming heb ik nog steeds mijn twijfels.

Ieder lid kan andere leden nomine­ren, die volgens hem/haar in aanmerking komen voor de titel van Clubhufter. Het zou raar en bijna onmogelijk zijn om als voorzit­ter niet genomineerd te worden.

Redenen voor mijn nominatie waren; dat ik een donker gekleurd iemand met behulp van de politie van het park verwijderd heb en hier alleen maar probeerde de veiligheid op het park te waarborgen.

Dat ik tijdens de competitie een leuke avond stillegde om met meer­dere mensen even buiten het terras schoon te maken, om vervolgens weer verder te feesten. Dit was misschien niet helemaal gelukkig ingepland, maar om hier gelijk een nominatie voor Clubhufter mee te verdienen, is toch een klein beetje betreurenswaardig te noemen.

Teleurgesteld ben ik over het feit dat de leden, door middel van het gooien van tennisballen in bakken, mochten bepalen wie er doorgingen naar de volgende de ronde. Een ieder die genomineerd was moest dus achter een bak gaan staan. De persoon, die bij de bak hoorde waar de meeste ballen in zaten, ging door naar de volgende ronde. Helemaal opzienbarend was het feit dat de juryleden naar eigen inzicht de kandidaatsstelling een totaal andere wending konden geven. Dat ik dankzij de jury via ondemocratische besluitvor­ming niet meer in de finale ronde verte­genwoordigd was, zegt genoeg over de integriteit van de juryleden. Dat ik toen besloot met hulp van een niet nader te benoemen persoon een ton ballen in de bak van een lid uit het 26+ hoekje te gooien, maakte mij in één keer Clubhufter. Dit maakt de afgelopen Clubhufterverkiezingen toch totaal ongeloofwaardig!

Voor de komende keren dat de Clubhuf­terverkiezingen plaatsvinden, lijkt het mij verstandig er een vakbekwamere jury neer te zetten, die niet omkoopbaar is met een extra ton tennisballen. Na afloop wisten zij ook nog eens te vertellen dat ze liever een Clubbitch hadden gewild en het dus, als ik die ton met ballen niet in een bak gegooid had, allang doorgestoken kaart was wie er de nieuwe Clubhufter zou worden.

Op de bokaal die ik mee naar huis genomen heb, pronken bijna allemaal namen van oud voorzitters.

Het lijkt mij dus wel duidelijk wie de nieuwe Clubhufter wordt. De juryleden hebben dan ook gelijk hun zin, want komend jaar wordt het een CLUBBITCH.

Bij deze nomineer ik alvast de nieuwe voorzitter vanwege het feit dat ze voorzitter is en er dan eindelijk eens een Clubbitch komt. Tevens nomineer ik de juryleden van de afgelopen verkiezingen, omdat ze ondemocratisch met doorgestoken kaart te werk zijn gegaan.

Lange leve de Clubhufterverkiezingen!

Casper Westendorp

Juli 2007 - Jeroen Rous

Binnen Chip&Charge is iedereen gelijk. We maken geen onderscheid tussen groepen en ook verschillen in speelsterkte tellen niet mee in de waarde van je lidmaatschap...

Als ouderlin­gen en daarmee het geweten van de ver­eniging zijn we als 26+ hoekje verplicht om misstanden aan de kaak te stellen. Met dit schrijven wil­len wij dan ook een lans breken voor het herenteam.

Tijdens de laatste algemene ledenver­gadering kwam namelijk sponsoring aan de orde. De heren wilde hun sterke optreden van het afgelopen seizoen met kracht doorzetten en hoopten hierbij steun te krijgen van de vereniging. Het plan was een­voudig van opzet en ademde de geest van de club. Door sponsors aan te trekken zou het mes aan beide kanten snijden.

Immers, door een gezamenlijke outfit groeit de teamgeest, zijn de individuele leden van het team voorzien van kwalitatief hoogwaardig materiaal, straal je eendrachtigheid uit naar de tegenstander uit en ben je het visitekaartje voor de vereniging. Dat de penningmeester daar­mee tevens eindelijk een normaal shirt met mouwen draagt, laten we gemakshalve even buiten beschouwing.

Echter, het eigenzinnige bestuur heeft kennelijk het beeld dat ze een communistisch bewind met stalinistische trekjes moeten voeren. Iedereen moet gelijk zijn binnen de vereniging en de gek die zijn kop boven het maaiveld durft uit te steken wordt gelijk afgestraft. Jammer, want het herenteam is een echt product van de moderne samenleving.

Zij streven door individuele inspanning een collectief doel na waar de hele club profijt had kunnen hebben. Collectief profijt van individueel streven.

Dat onze heren uiteindelijk in de grauwe middenmoot geëindigd zijn kan ons Cuba-liefhebbend bestuur onder leiding van Castro Westen­dorp zich aanrekenen!

Jeroen Rous

Mei 2007 - Jeroen Rous

De geschiedenis herhaalt zich

Bogaerd uit, altijd lastig wisten enkelen van ons zich nog te herinneren. Voor een warm welkom moesten we zelf zorgen, aangezien bij aan­komst geen tegenstander te bekennen was. Naast de gravelbanen is het bij BOGAERD ook de gewoonte om het terras te sproeien! Met een nat pak en een lekker stuk (zo hoort het!) taart op begonnen we aan de eerste singles.

Leonie zette de trend voor een mooie dag. Na een comfortabele 5-1 voorsprong in de eerste set werd bijna 'gechoked', maar uiteindelijk ging de set toch met 7-5 naar Leonie. Daarna werd orde op zaken ge­steld en het eerste punt was binnen. Alexis kon eindelijk zijn aanvoer­derrol kleur geven. Door minder fouten te maken dan de tegenstander werd gewonnen. De enige driesetter die voor ons goed uitpakte.

Brenda werd gesterkt door de overwinningen en begon vol vertrouwen haar partij. Ruim drie en een half uur werd ze bestookt met typisch vrouwentennis. Ralley's waren zo lang dat er plaspauzes in gehouden moesten worden. Helaas trok Brenda aan het kortste eind, maar wij waren apetrots!

In de tijd dat Brenda speelde ging Tom door op de manier waarop hij de eerste competitiedag begon, winnen. Alleen leek het wel of hij tegen een muurtje stond te slaan. Elk punt moest 6 keer worden gemaakt. 2 maal 30-1 zou een juiste score zijn, maar met 6-1 6-1 mag je ook thuis komen.

Een 3-1 voorsprong. Nu al waren meer punten gehaald dan vo­rige week. Tijdens de damesdubbel van Leonie en Marlou kon niemand zien dat pas voor het eerst samen werd gespeeld. De dames werden van de baan gemept onder luid gejuich van de heren van zowel C&C als BOGAERD!!

Eindelijk maakte Eelke zijn opwachting. Samen met Tom bleek dat dit dubbel op z'n best speelt met een achterstand. De eerste set werd na een achterstand met een tiebreak binnengehaald. De span­ning kwam terug door een mindere tweede set. In de derde set was er snel (de gewenste) achterstand, helaas bleek de tegenstander door­tastender te zijn. Nadat meerdere matchpoints waren weggewerkt werd toch verloren.

Alexis en Tom zorgden in de eerste mix voor het 5e punt. De degelijkheid droop er vanaf. De favoriete slag van Tom is de voorhand. Een backhandvolley werd dan ook een klassieke 'ruitenwisser'. Rest nog opgemerkt te worden dat bij Alexis beter de dame met serveren kan beginnen. Tom verloor geen enkele service-game!!

De mix van Marlou en Eelke (en bier voor de rest) kon zelfs voor 6-2 zorgen. Marlou nam de verbale leiding. Dat Eelke hier een beetje moeite mee had bleek uit het volgende: Marlou: "Jij Rechts, RECHTS!! Oké dan ga ik wel rechts." Com­municatie onderling liet dus te wensen over. Richting de tegenstander ging dat anders. Na de zoveelste duwbal van de dame riep Eelke: "GVD niet nog één". Na­dat was teruggekomen in de tweede set werd kennis gemaakt met de nieuwe 'derde set': de super tiebreak. Idee is leuk, maar voor ons bood het niet het gewenste resultaat. Toch werd er met 5-3 gewonnen.

Het feest kon beginnen. We kregen het idee dat we in een voetbalkantine op het platteland zaten. Spreekkoren over en weer met uiteindelijk een gezamenlijk 'Mooiman'. Dit werd ons teveel en we besloten verder te vieren op onze park. De kleine gezellige uurtjes werden weer gehaald.

Team 6

(voor de correcte namen zie spinservice juni 2003)

Jeroen Rous

Mei 2007 - Wisse van der Meijden

Een tijdje geleden is de voorjaarscompetitie weer begonnen en zijn vele leden uit hun winterslaap ontwaakt om het racket weer eens op te pakken. Meestal om hetzelfde racket na de eerste competitiedag direct weer aan de wilgen te hangen. Want de eerste competitiedag blijkt elk jaar weer erg lastig te zijn. De meesten hebben een paar maanden lang geen bal geslagen, laat staan een wedstrijd gespeeld, wat niet bevorderlijk is voor het tennisniveau.

Bij Chip & Charge echter draait de competitie niet alleen om tennis, maar ook om gezelligheid. Het is altijd weer span­nend met welke persoonlijkheden je dit jaar weer zeven weekenden de eer van Chip & Charge moet hooghouden. Als je elkaar ontmoet is het altijd maar weer afwachten of het de mensen zijn met wie je een hele competitie wil doorbrengen. Als deze ontmoeting pas op de eerste competitiedag plaatsvindt is dit een extra handicap om er meteen een goede dag van te maken. Maar hier hebben we allemaal mee te ma­ken.

Er zijn slechts een paar mensen die hier geen last van hebben. Ten eerste is dat de man die de indeling maakt, de competitie­leider. Hij kan zelf de teams samenstellen en maakt hier graag misbruik van. Tijmen zit 'toevallig' in een team met zijn vaste dubbelpartner, zodat hij verzekerd is van goede gesprekken en een betere kans heeft om in de dubbel punten te scoren voor zijn ranking. En dat terwijl hij in het bestuur zit en eigenlijk moet integreren met andere leden van de vereniging. De competitie lijkt mij een ideale mogelijkheid om dichter bij elkaar te komen, omdat je volledig aan bent overgeleverd aan je teamgenoten.

De andere spelers die nooit hoeven te vrezen voor hun plekje zijn de leden van het eerste herenteam. Het is de bedoeling om elk jaar nieuwe teams te vormen, maar op de een of andere manier krijgen de heertjes het elk jaar weer voor elkaar om hun clubje bij elkaar te houden. De verandering van team­samenstellingen heeft diverse redenen en ik zie niet in waarom er voor de leden van het herenteam een uitzon­dering moet worden gemaakt. Ik vraag me af wie dit ooit verzonnen heeft, want de nadelen beginnen langzaam vorm te krijgen.

De mannetjes beginnen te lijden aan een chronische vorm van zelfoverschatting. Ze hebben hierdoor totaal geen oog meer voor wat er verder bij Chip & Charge gebeurt en kijken alleen nog maar naar elkaar. Hierdoor worden ze door de rest van de vereniging vooral als arrogant gezien. Juist door een herenteam intact te houden ontstaat er haantjesgedrag. Wat er uiteindelijk voor zorgt dat ze niet aan elkaars en hun eigen verwachtingen kunnen voldoen. Dit levert een hoop frus­tratie op, wat alleen maar zorgt voor grotere problemen.

Het lijkt me dus het beste om volgend jaar de leden van het eerste herenteam ergens anders in te delen. Dit jaar was er een unieke mogelijkheid door de oprichting van het tweede herenteam, maar die is niet aangegrepen door de competitieleider. Het is te hopen dat de competitieleider van volgend jaar beter zijn taken uitvoert en ze seri­euzer neemt en denkt in het belang van de vereniging in plaats van vijf veel te hoog van de toren blazende mannetjes. En als hij toch al zo goed aan het nadenken is moet hij ook even stil staan bij zijn functie als bestuurlid, zodat hij de competitie niet onbenut laat om meer onder de leden te komen.

Uw clubhufter,

Wisse van der Meijden

Maart 2007 - Jeroen Rous

Een impressie van de wintersport

Na weken en maanden wachten was het dan eindelijk zover, de wintersport! We gingen met een groep jonge Chip&Chargers en we hadden er allemaal veel zin in. Op vrijdag middag moesten we verzamelen op de centrale parkeerplaats waar we zouden vertrek­ken met onze budget skibus. Iedereen was in de allerbeste stemming en ik zag dat sommigen zelfs al waren begonnen met het opeten van de meegebrachte krentenbollen en de zakken snoep voor in de bus. Toen iedereen aanwezig was, uiteraard was het nog even wachten op een laatkomer, en de bus ook klaar stond kon het inladen beginnen en was het zaak zo snel mogelijk een goed plekje te vinden. Het inladen zorgde voor wat chaos, doordat de buschauffeurs (Henk en Jan) de groepen niet goed uit elkaar wisten te houden. Uiteindelijk kwam dit allemaal goed en die stukken bagage die niet op de juiste plaatsen terecht kwamen zouden we wel weer vinden als we ter plaatse waren.

In de bus hadden we met de groep een mooi plekje gevonden en de reis kon beginnen. We zaten samen in de bus met een andere groep studenten en in Utrecht zouden ook nog een man of tien instappen. De groep ballen achterin hadden er ken­nelijk ook zin in, want ze hadden nu al veel gedronken en waren best luidruchtig. Onze inschatting was dat dit wel snel zou ophou­den en ze straks wel in slaap zouden vallen. Als ze in ieder geval maar niet het appartement naast ons zouden hebben, dan was het allang best.

De bus draaide de parkeerplaats af en we waren onderweg! Nu een kleine tien uur in de bus doorbrengen en we zaten in de sneeuw. Zelf had ik een mooi plekje aan het raam gevonden, maar na een uur­tje begon ik door te krijgen dat het misschien ook wel lekker was ge­weest om aan het gangpad te zitten, want de stoelen waren voor een bus Royal Class wel wat aan de krappe kant. Ach, die nacht kwamen we ook wel door.

De reis verliep voorspoedig en toen ik 's ochtends wakker werd waren we al bijna bij de piste! Het was inmiddels zes uur in de ochtend en we stopten even voor een snelle rookpauze. Ik was behoorlijk gaar van dat krappe zitten de hele nacht en wilde ook wel even de benen strekken. Gelijk ook even een momentje om de blaas te lozen, want het toilet zat al snel vol door de zuipende ballen achterin de bus. Brrrr, dat was best wel koud, dus snel weer naar binnen. Half acht en gear­riveerd! Het uitladen van de bus ging best snel en we stonden al gauw allemaal met onze spullen op de weg. Gelukkig was er een meisje die namens de reisorganisatie alles regelde. We moesten bij haar de borg voor het appartement betalen en we konden gelijk een plekje huren in een hok waar we onze spullen konden stallen. Dit koste wel 15 euro per persoon, maar veel keuze hadden we niet. Sommigen van ons werden wel wat chagrijnig, want ook bij de borg voor het appartement kwamen opeens extra kosten voor schoonmaak. Wederom 15 euro, terwijl dit vooraf nergens was vermeld.

Nadat alle extra kosten waren betaald, bleek dat we pas om vier uur in het appartement konden. Dat betekende dat we nog bijna de hele dag moesten wachten. Voor de mensen die niet gelijk de piste op konden was dit wel een domper.

Dan eerst maar ski's en boards huren. Helaas waren wij niet de enigen die op dit plan waren gekomen. Er stond een rij tot buiten de skiverhuur en het duurde uiteindelijk ruim twee uur voordat iedereen zijn spullen had. Maar toen konden we ook echt de berg op!

Aan het eind van de dag konden we eindelijk ons appartement in. Vol verwachting maakten we onze eerste inspectie. Het was niet groot en we moesten met vier man in de woonkamer slapen, maar het was wel knus. Dit ging wel lukken. We installeerden ons en toen iedereen zat lagen er overal spullen en zat het apparte­ment toch best wel vol. Een onaangename verrassing was dat er niet altijd warm water was, dus je moest wel zorgen dat je op juiste de momenten een douche nam. Waarschijnlijk had dit er mee te maken dat de boiler de vraag niet aankon als iedereen in het gebouw tegelijk ging douchen. Gelukkig ben je met de wintersport toch alleen thuis om te slapen.

De hele week hadden we redelijk goede sneeuw en we heb­ben dan ook heerlijk kunnen skiën. Uiteraard hadden de dames de aandacht van de skileraar die net iets te slick was en hebben we veel ge-après-skied.

Toch gaat zo'n weekje snel voorbij en al snel zaten we dan weer in de bus naar Nederland. Voor vertrek was er nog wel veel commotie, omdat we maar een deel van de borg terugkregen. Er zou servies stuk zijn gegaan en bestek missen. Heel vervelend, want later bleek dat men dit trucje bij alle appartementen uithaalde. De terugreis was wederom krap en lang, maar Henk en Jan hielden de stemming er goed in en er was weer een leuke film in de bus.

Uiteindelijk hebben we een heerlijk vakantie gehad en het beste van allemaal was dat er voor het eerst geen oude lullen van Chip&Charge mee waren. Dat scheelt enorm in het gezeik.

Jeroen Rous

Maart 2007 - Wisse van der Meijden

Afgelopen voorjaar verdiende ik de titel 'clubhufter' en de daarbij behorende trofee. Naast deze pleeborstel krijgt de clubhufter ook de gelegenheid om zijn mening te geven in de Spinservice. Ik vind het een eer dat deze mogelijkheid mij wordt geboden, maar ik heb mijn twijfels over het blad waarin mijn woorden geplaatst worden. Het ziet er van de buitenkant wel gelikt uit met een kleurenkaft en mooie foto's, maar als je de binnenkant gaat bekijken is het enige wat een voldoende verdient de lay-out. De kwaliteit van het inhoudelijke gedeelte holt achteruit Waar het eerst ging om een blad met teksten voor en door enthousi­aste leden, is vooral het vullen van de Spinservice met zo veel mogelijk inhoudsloze zinnen tot een kunst verheven. Op zich natuurlijk knap dat je zo weinig kan zeggen in zo veel bladzijdes, maar dat lijkt me niet echt de bedoeling. Het kan toch ook niet zo zijn dat de redactie hier naar streeft, maar ze heeft wel de hulp van de schrijvers nodig om er wat van te maken.

Wat voor mij echt de druppel was, was het ronduit belachelijke verhaal van de 'Powerfood-test' in het vorige nummer. Het ging hier om een paar Chip & Chargeleden die een bijdrage wilde leveren aan het clubblad. Ze probeerden op een onzinnige manier verscheidene etenswaren onder de loep te nemen. Ze deden dit niet om een verhaal te vertellen of een mening te geven, maar vooral voor hun eigen glorie. Door zogenaamd lollig over te komen pro­beerden ze hun status binnen de club te verbeteren, Chip & Charge blijft toch een bolwerk van vriendjespolitiek. Maar wat mij betreft hebben ze hopeloos de plank misgeslagen met een enorm artikel waar wel plaats was voor foto's van de schrijvers, maar niet voor een zin die hout snijdt.

Verder is er elke keer in de Spinservice een bijdrage van het 26+-hoekje door Jeroen Rous. Dit dreigt echter steeds meer een karika­tuur van zichzelf te wor­den. Elke keer worden er weer dezelfde oude koeien uit de sloot ge­haald en wordt er ver­teld over de tijd dat alles beter was. De leden van nu hebben daar nu echt wel genoeg van, dus met een artikel in de Spinservice bereikt de 26+-club echt niet meer de doelgroep. Rous is echter zo vastgeroest in zijn eigen gewoontes dat hij maar blijft mailen naar de redactie met de vraag of ze zijn artikel willen plaatsen. En dan te bedenken dat dit al jaren plaatsvindt aangezien Rous al lang geen 26 meer is. Ik wil Rous en zijn 26+-hoekje er dus op wijzen dat het mis­schien verstandig is om in een ander blad te gaan publiceren.

Ik hoop dat in de toekomst de redactie in staat is om het verval van de Spinservice te stoppen. Hopelijk is dit al een beetje gelukt en is dit verhaal geen vlag op een modderschuit. Als het niveau van het clubblad zo laag blijft vraag ik de redactie om er geen boekje meer van te maken, maar te drukken op toiletpapier. Het is altijd handig om wat in reserve te hebben.

Uw clubhufter,

Wisse van der Meijden